یادش به خیر آن روزها باران که می زد

 آسیمه سر از خانه تا هم می دویدیم

 بی چتر و با لبخندی از دیدار دیگر

 بر سنگ فرش کوچه با هم می دویدیم

 بیگانه با دنیای بی احساس حتی

 در خانه همسایه ها هم می دویدیم

 زاین کوچه تا آن کوچه از این سو به آن سو

 با دست هم بی راهه را هم می دویدیم

 می گفتمت: هر روز باران کاش می زد

در سایه اش هر روز ما هم می دویدیم

می گفتی ام : کاش آسمان هم راهمان بود

هر بار با هم تا خدا هم می دویدیم

امروز اما خیس باران بی تو هستم...

با یادی از وقتی که با هم می دویدیم

شاید بشویند ابر ها از خاطراتم

آن روز هایی را که تا هم می دویدیم...

سلام مرگ!  نفسم را تمام کن

بیا !  به چشم به راهت سلام کن

چقدر دیر رسیدی... دلم گرفت...

بخند! عذر به آخر کلام کن

توان صبر ندارم به من ببخش...

دمی به شادی شاعر حرام کن

ببین چقدر خوشم من   ز دیدنت!

بمان و دل خوشی ام را مدام کن

بیا و دست ملرزان! بیا بگیر

مجال بی ثمری را ... رهام کن!

به سایه سار خیال تو خانه خواهم کرد

تو را و آمدنت را بهانه خواهم کرد

بهار  کوچه ی پر یاس خیس باران را

به انتظار غریبی نشانه خواهم کرد

ز تاب موی رهایت به باد خواهم گفت

به شوق شاعری اش نیز شانه خواهم کرد!

نوید آمدنت را به چشم خواهم داد

ز شوقم اشک به دامن روانه خواهم کرد

چه خوب! آخر غم ها تویی که می آیی،

منم که آمدنت را ترانه خواهم کرد...

قدم قدم رمقم را به جاده می بازم

قمار قافیه  را سخت ساده می بازم

تنم ز شرم حضورت چو ابر می گرید

به شاه بیت خیالت پیاده می بازم

دو پای آبله ام بی قرار می سوزد٬

دلم به حال خودم کایستاده می بازم

به رسم تیره ی تقدیر بی تو بودن ها

دوباره دست به دستت نداده می بازم

قمار زندگی است این ! به  حکم چشمت دل

میان آتش راهت نهاده می بازم...

     دل تنگ  شدم  باز  برایت

   جان می دهم آخر به هوایت

   دوری ز تو دیری است که با ماست

   چون  یاد  خم  زلف  رهایت

   عمری است غریبانه نگاهم

   تر می شود از خاطره هایت

   خون ریخت ز دل بازی تقدیر

   غم نیست اگر ریخت به پایت

   تنها شده ام... حال غریبی است...

   تنگ است دلم باز برایت

بی تو دیشب عشق حیران مانده بود

روی دستش آب و قرآن مانده بود

رفته بودی نرم نرم از کوچه ها

از عبورت بوی باران مانده بود

رفته بودی شاعری جان می سپرد

بهر تقدیم تواش آن مانده بود

بر لبان از دوری ات افسوس ها

بر جگر ها جای دندان مانده بود

رفته بودی عشق فریادی نداشت

در گلویش بغض هجران مانده بود

آه دیشب... آه دیشب... ماه ! ماه!

آه دیشب ماه پنهان مانده بود...

شعری در قالب چهارپاره

وقت آن است دهان باز کنید

کرم های که ورا منتظرید

آی مردان سیه پوش شتاب!

شاعر اینجاست چرا منتظرید؟!

خفته آرام تر از واژه ی خواب

مانده مست از عسل مسکر مرگ

خسته بر خلوت خون بار خیال

طرح گل مردگی از تیغ تگرگ

آه مردان سیه جامه ی زرد!

بی دلیلان تهی روح پلید !

بال را شاعر شب چیره گشود

مرد بی حاشیه از بام پرید...

باز بی همهمه بر دار عدم

راه اندوه تنی خاتمه یافت

دست بافنده ی شب رنگ گلیم

ناگهان بافته ی خویش شکافت!

خورد آن هستی پر واژه به خاک

بست بر سوی عدم قامت خویش

رفت آن شاعر ماتم زده  رفت!

مرد آن غمزده ی روح پریش...

باز نامت پشت بغضم گير كرد
لحظه هايم را غمت دل گير كرد
باز چشمت خاطراتم را ربود
همچو هر شب مو به مو تقرير كرد
حالِ اينك ترس تلخ خواب بود
زندگي كابوس را تعبير كرد
گرمگاه بوسه ات را اشك شست
شاعرت را داغ دوران پير كرد
باز من ماندم ،( تفال) ، ((غم مخور ))
 آي حافظ پس چرا او دير كرد ؟!...

برای پدر بزرگ

عصر غمناک جمعه ای سرد است

درد غربت ٬ ملال تنهایی

می گدازد مرا و می دارد

دیده ام را دوباره دریایی

 *

قاب عکسی نشسته بر دیوار

گوید از خاطرات من خاموش:

یاد ایام کودکی٬ آری!

پیرمردی و کودکی بر دوش

 *

کودکی از تبار نخلستان٬

که عطر شرجی گرفته اندامش

پیرمردی ز عشق او لبریز

می زند مهربان صدا نامش

 *

حال از روزگار بی برگشت

گشته آن طفل ٬ مرد مردستان

نیم دیگر ولی ز آن تصویر

پیر مرد و غروب قبرستان

 *

رفته حالا ز خانه پیر صبور

پانزده سال می رود زآن روز

داغ دل را زمان چه بی معناست

بهر مادر چنان همین دیروز

 *

کاش بود و سروده ام می خواند

درد و رنج غریبی ام می دید

کاش بود و نوازشم می کرد

و از نگاهم شکوفه بر می چید...

راهی ام این بار آری! نه ! مردد نیستم

می روم هر جا شود دل گیر مقصد نیستم

جان باران٬ آبشارم٬ موج دریایم هنوز

ایستا با جبر سد گر راه بندد نیستم

کوه سختم٬سرو پیرم٬ریشه هایم تیشه کُش

برگ پایان دیده ی زردی که افتد نیستم

استوارم٬ راسخم٬استاده ام ٬ طوفان کجاست؟!

شاخسار بید مجنونی که لرزد نیستم

برقرار از هست هایم خواه کم٬ ناچیز٬گم

سرکشم ٬ آزاده ام ٬ درگیر باید نیستم

جاری ام ٬ رودم٬ دمم ٬ بی بازگشتم ٬ می روم!

ترجمان  رفت هایم ٬صرف ((آمد)) نیستم

می دوم تا می توانم ٬ می توانم تا دوم

مرد ماندن٬گام درجا٬ ایست شاید نیستم؟!

مرد جنگم ٬ شیر میدان ٬ سینه ام رویین سپر

تیغ دوران آزمایم٬ امتحان رد نیستم!

درد آشنای شاعر دل غصه های سخت!
پس کی بهار شعر تو را شاد می کند؟
دلتنگ جمعه های خزان خورده ای و سرد.
اندوه در خیال تو بیداد می کند
باران به بام خانه دگر باره می رسد
پاییز را بهانه ی فریاد می کند
تندیس شاعرانه ی چشمان خیس را
در جای جای پنجره ایجاد می کند
چشمان رودسان تو گر خشک آبروست
هر چتر آب خورده تو را یاد می کند
اما تو باز شاعر دل غصه ای و باز
اندوه در خیال تو بیداد می کند
ذهنت ز حس به کمین سرایش است
صیاد عشق باش که آزاد می کند
از بند فصل فصل چنانت که بشنوی
شعر تو بید زمزمه در باد می کند

تو ولی بر جایی

قلب من همره توست

چه به آن می آیی!

چه شب هایی که من بی تاب بودم

چه غفلت ها که در یادم غزل کشت

چه باران ها که آمد خواب بودم

هزاران شام پیش از صبح رفتن

نگاهم خیره شد بر آسمان٬ رفت!

خیال آلود و چشم آسای خفتم

سحر شد ٬ هور سر زد ٬ کاروان رفت

چه فرصت ها که در اندیشه ام سوخت

ز آتشبار ترس افزای تردید

سر از اوهام روح آزار پرشد

لب از شاید٬ ولی٬ امای تردید

چه رویا ها که دیدم جمله شیرین

به بیداری نماندم هیچ در یاد

به دوشم کوه غم زین خواب مرگی است

از این نسیان هزاران بار فریاد

بغض دیرین در گلویم جان گرفت

خواستم از درد گویم٬ ابر گفت

خواستم گریان شوم ٬ باران گرفت!

رو به بالا با فغان گفتم : خدا !

کودکی خندید در آغوش مام

ملتمس گفتم بلایم سخت شد

وارهید از گوشه ای مرغی ز دام

خیس و باران خورده خواندم زیرلب

بی پناهی گشت از اندازه بیش

پیرمردی سویم آمد٬ بی امان

داد بر دستان خیسم چتر خویش

خون دل خوردم سرودم ٬ روزگار

قلب هایی پاک بر شیطان سپرد

ناگهان از پا ربا خواری فتاد

کودکی فریاد زد: ابلیس مرد!

لحظه ای حیران شدم ٬ یک اتفاق؟!

بلبلی یکباره بر آواز شد

راستی می بیندم؟ او با من است؟!

آسمان تیره کم کم باز شد...

تو رهاورد سکوت و نم باران داری

ابر شب رنگ در آمیخته با آرامش

که پس خامشی ات قصه طوفان داری

شور شیرین سرایش ز توام بر جان است

ای که افکار مرا دست به دامان داری

ململ ذهن نوازی و نمت شعر افزا

چشم عشاق به هر گریه تو گریان داری

بسته ای سلسله بر کلکم و می جنبانی

ای که رگبار غزلناک فراوان داری

می فشانی به سرم رشته ای از مروارید

شوق سازا به لطافت چو من ایمان داری!

اشک و رخساره ی من در شرف دیدارند

خواهم ای ابر که باریده و پنهان داری

آشنای من شبگیر شدی دیگر تو!

که به هر واژه ی شعرم سر پیمان داری

می شناسم اثر خیس قدم هایت را

تو رهاورد سکوت و نم باران داری..

لا لای خاطره ها خواب می کند

ای شمع شام شکاف ای زلال نور

ننگر به پیش که بی تاب می کند

جانم برای تو فردا بسوز پیش!

با یاد رفته غمت آب می کند

دنیای دیگر فردا هنوز هست

خندان به شب لب مهتاب می کند

قدری بخند ٬ببخشا به شام نور

تصویر توست که شب قاب می کند

سروی! خمیده چرا؟! استوار باش

باران وجود تو سیراب می کند

گویم ز اشک حذر کن ! بگو به چشم

چون دوره ای است که ایجاب می کن.